Loading...
Blog 2018-01-10T16:43:05+00:00
1401, 2018

LEIF

januari 14th, 2018|1 Comment

Ik denk er al enkele jaren over. Maar zolang ik er over denk, zolang heb ik ook twijfels. Twijfels is eigenlijk niet het juiste woord. Een zekere schroom die voortkomt uit onwetendheid en leidt tot onzekerheid. Ook al is die onwetendheid de laatste tijd fel geminderd door alle ervaringen die ik mocht beleven. De afgelopen 2 jaar zijn zéér confronterend geweest. Ze hebben mij doen nadenken, ze hebben mij ontzettend angstig gemaakt en ontzettend boos. Maar vooral, ze hebben mij veel geleerd. Ik ben mezelf tegengekomen als mens en als zorgverlener. De periode van januari tot juli 2017 kende het

1201, 2018

Een avondje op het politiekantoor

januari 12th, 2018|0 Comments

Ik probeer deze plek zoveel mogelijk gescheiden te houden van onze professionele bezigheden, maar dit moet me toch van het hart. Voor zij die het hier een beetje kennen weten dat het Happy vrouwtje en ikzelf een leuk team hebben waarmee we iedere dag op pad gaan om iedereen die er om vraagt met de beste zorg te omringen. Thuisverpleging noemen ze het ook wel. Regelmatig komen we een korte tijd bij mensen over de vloer voor een inspuiting of een wondzorg. Bij heel wat mensen komen we reeds jaren iedere dag over de vloer en zijn we als het

1210, 2017

Plateau fruits de mer du nord

oktober 12th, 2017|3 Comments

Bijna iedere vrijdag, zo rond een uur of half elf, passeer ik op de hoek van het Kolonel Dusartplein in Hasselt. Ik loop vlug binnen bij één van onze dames, en ze pardonneert mij. Ik ben vlugger buiten dan op andere dagen. Ik betrap haar er regelmatig op dat ze, wanneer ik haar blok verlaat, mij vanaf haar balkon op het derde gadeslaat, enigszins watertandend. Ik heb haar al een paar keer beloofd dat ik mijn toertje in omgekeerde richting zal doen en haar zal trakteren op mijn klein “guilty pleasure”.

910, 2017

4 generaties

oktober 9th, 2017|2 Comments

Afgelopen juni was het weer zover. De tweede dochter verlaat de school waar ze om en bij 9 van haar kinderjaren heeft versleten. De laatste donderdag van juni werden we uitgenodigd om de “proclamatie” bij te wonen. Doodnerveus begeeft dochter zichzelf richting speelplaats en – op dat moment nog – haar klas. Wij mixen ons onder de andere aanwezige ouders en allemaal staan we zelf toch ook enigszins nerveus af te wachten.

110, 2017

Een verloren strijd

oktober 1st, 2017|8 Comments

En daarom was het hier wederom een hele poos stil. 6 juli ll. hebben we samen de strijd gestaakt. Hieronder de afscheidsbrief die ik schreef. Ik wou hem graag voorlezen tijdens de afscheidsviering, maar het ging niet. Nu dan, beschikbaar voor iedereen die hem wil lezen.

1203, 2015

Timmeren of vr…..?

maart 12th, 2015|5 Comments

Na enkele maanden in een cocon geleefd te hebben beginnen we hier weer tot leven te komen. Wij zijn werkelijk mensen die zon nodig heb. En een frisse, groene omgeving in plaats van een dorre, bruine blik op de wereld. De herfst kan er nog mee door, maar die winter ... we gaan dan gewoon in winterslaap en doen enkel het hoogstnodige. De laatste dagen voelen dan ook als een wedergeboorte. Slapen hoeft niet meer met het hoofd onder het donsdeken vanwege de kou (de venster staat hier het jaar rond open). We horen onze Henry kraaien nog voor we op

1003, 2015

Even een moment voor mezelf.

maart 10th, 2015|11 Comments

Ik heb reeds enige tijd een 'concept' in mijn lijstje staan dat maar niet afraakt. De reden waarom ik aan dit logje begon is identiek aan de reden waarom ik nu dit logje aan het schrijven ben en het bewuste 'concept' maar meteen gewist heb. Ik begeef me reeds jaren in blogland. In de nineties heb ik de eerste blogjes zien verschijnen. Van sommigen was ik een "die hard" fan, anderen werden gevolgd wanneer ik toevallig voorbij kwam. Jammer genoeg, ik kan zeggen dat 95% van de oorspronkelijke blogs reeds enige tijd verdwenen zijn. Jammer maar helaas. Wat me het meest verbaast

1202, 2015

Wanneer wit zwart is …

februari 12th, 2015|1 Comment

De regen die valt is pimpelpaars En drupt langzaam in mijn laars Aan mijn voeten zit een teddybeer Samen met mij in dit hondenweer Ik til de beer op en loop langzaam door de straten Met mijn paraplu vol gaten In de verte hoor ik een motor gaan En een kerkklok elf keer slaan Ik moet thuis zijn voor twaalf uur Maar onderweg bots ik tegen een muur Het doet verschrikkelijk veel pijn En even wil ik niet meer op deze wereld zijn Dan komt er een jongen naar me toe Maar ik merk het nauwelijks, ik ben zo moe